Δεκέμβριος 9, 2018 Tommy

Πόρτες

Ξέρω ανθρώπους  που κρύβονται  πίσω  από τοίχους , παράθυρα  και πόρτες. Δεν τολμούν  να βγουν  εκεί έξω, ν’αγγίξουν τα δέντρα , ν΄ακούσουν  τα πουλιά να γευτούν την αλμύρα της  θάλασσας. Παγιδευμένοι στην καθημερινή  ρουτίνα  και μόνο ξέχασαν  να ζουν… Η ζωή  όμως  είναι μια αστραπή, και στο πέρασμά της , είναι  ελάχιστα αυτά  που αλήθεια  προλαβαίνουμε. Όλα  για έναν άνισο αγώνα επιβίωσης και τίποτε άλλο. Φτάνει πια, είναι τόσο άδικο, καιρός να κάνουμε κάτι όμορφο και για μας. Ένας τέτοιος  άνθρωπος ήμουν και εγώ … άλλα όχι  πια…

Απάντηση